Nowy Czas - 2

Szczerze powiedziawszy, miałam nadzieję, że po powrocie położę się do łóżka i prześpię cały tydzień. Nie miałam ani grama ochoty gdziekolwiek się ruszać. Nie chciało mi się jeść, cały czas spałam. Myślałam tylko o mamie. Jak zacząć jej szukać? Nie miałam bladego pojęcia, chociaż na początek. W mojej głowie panowała pustka, tym bardziej, że ojciec nie zamierzał mi pomóc. Dlaczego ? Stwierdził, że gdy będziemy wystarczająco bezpieczni sama wróci. Co chyba znaczy, że nie jesteśmy bezpieczni, prawda?

Pierwszą myślą, jaka wpadła mi do głowy był komputer taty. Tylko... Nie wiedziałam nawet, czy takowy teraz ma, a jeśli tak, to gdzie jest. Poza tym, pozostawała jeszcze kwestia tego, że oprócz obserwacji domu i komunikowania z jego oddziałem, nie potrafiłam nic. Było tam wiele różnorodnych programów, które (chociaż na moim laptopie też dużo miałam) były dla mnie zwyczajnie niezrozumiałe. Kiedyś spróbowałam któryś włączyć, ale pokazały mi się tylko niekończące ciągi cyfr, przez co zrezygnowałam z jakiejkolwiek próby zrozumienia. Z matmy to ja dobra nie byłam.

Zdawałam sobie sprawę, że mogą być to szyfry i kody, ale nijak nie potrafiłam ich rozszyfrować.

Siadam na łóżku, ponieważ pewien nieznośny dźwięk nie daje mi spokojnie leżeć. Czuję ogarniającą mnie złość. Czy zbyt wiele wymagam, chcąc ciszy wieczorem, w środku tygodnia? Wychodzę spod ciepłej kołdry i kieruję się w stronę drzwi. Dźwięk, który tak mi dokuczał, to swego rodzaju... Skrobanie ? Tak, to chyba odpowiednie słowo.

Otwieram drzwi, mocno przyciągając je do siebie, a do domu wpada Niall. Patrzę na niego zdziwiona i lekko zła.

-Co to robisz?- Pytam, zamykając za chłopakiem drzwi. Nie odpowiada mi, tylko od razu kieruje się do salonu. Siada na kanapie i podciąga kolana pod brodę. Widzę, że z trudem hamuje emocje.

-Hej, Niall, co się stało?- Pytam, siadając obok i delikatnie głaszcząc jego głowę. Chłopak mruczy coś niezrozumiałego, ale nie podnosi głowy. Chyba płacze, a ja nie mam bladego pojęcia, jak się zachować. Mam powiedzieć, że wszystko będzie dobrze? Skąd niby mam wiedzieć, że będzie. Jeszcze później się na mnie obrazi i... STOP Angie, opanuj myśli. Przecież go nie kocham. Bo nie kocham, prawda? Przytulam go, a on się nie opiera. Jego duszący zapach lekko drażni moje nozdrza, ale... Mimo tego cieszę się, że znów mam obok siebie innego człowieka.

-Na pewno nic takiego się nie stało...- Szepczę mu do ucha. To pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy.

-Stało się!- Krzyczy i wstaje. Niedługo nie wytrzymam i nie będę już taka miła. Tak źle i tak nie dobrze.

-A więc co się stało takiego, że płaczesz?- Pytam obojętnie. Patrzy na mnie ze złością, a na jego policzkach widać stróżki łez.

-Nie szukaj Isabel, wtedy się stanie.- Mówi i odwraca się. Chwytam go za nadgarstek i zdecydowanym ruchem odwracam, przyciągając ku sobie. Gdy nasze twarze dzielą tylko milimetry, a my patrzymy sobie w oczy, postanawiam się odezwać.

-Co się stanie i dlaczego mam nie szukać Isabel?- Szepczę. Blondyn nerwowo przełyka ślinę.

-Wpadłem dziś na mężczyznę. Powiedział, że masz jej nie szukać bo postara się, abyśmy oboje zniknęli. - Odpowiada, również szeptem. Opiera się czołem o moje czoło.

-Boisz się?

-Tak.- Spuszcza wzrok i odsuwa ode mnie. Patrzę na niego zmieszana.

-Spokojnie, nic się nie stanie. Tata powiedział, że już nic nam nie grozi.- Uśmiecham się delikatnie, chwytając jego dłoń. Chcę w pewien sposób dać mu do zrozumienia, że nic się nie stanie.

-Angie...- Z jego ust wyrywa się cichy jęk. Zastanawiam się... Jak na niego działam.

-Słucham?- Przygryzam dolną wargę i przysuwam się bliżej. Przecież nic złego nie robię, prawda?

-Nie rób tak.- Widzę, że jego policzki przybierają ciemniejszy kolor czerwieni. Uśmiecham się i stykam się ciałem z nim.

-Dlaczego? - Przejeżdżam kciukiem po jego rumianym policzku. Na chwilę zamyka oczy.

-Bo skoro ty możesz to, to ja mogę to.- Szepcze i mnie całuje. Mówiłam już, że zawsze wychodzi na moje?

  Odwzajemniam pocałunek, jeden za drugim.

-Czekaj.- Szepczę mu prosto w usta, a on unosi brwi.- Nie tu.

-Więc choć.- Chwyta moją dłoń i prowadzi ku wyjściu.
                                                                           ***

Siedzę ubrana na skraju łóżka. Dopiero teraz dociera do mnie, co takiego się stało. Wykorzystałam go, jak zwykłą zabawkę... Spoglądam na słodko śpiącego Niall'a. Na jego twarzy maluje się błogi uśmiech. Świetnie, teraz mam wyrzuty sumienia. Przykładam wargi do jego czoła i lekko je muskam. Wstaję, a następnie wychodzę, nawet się nie oglądając. Dobra, podobało mi się, przyznaję, ale... Nie powinnam.

Szybko dojechałam do domu. Biorę dużą torbę i pakuję do niej trochę ubrań, portfel, telefon... Najważniejsze rzeczy. Naciągam czarne rurki i tego samego koloru buty na  koturnach. Trzeba się jakoś prezentować, prawda? Zakładam luźny T-shirt i skórzaną kurtkę. Wchodzę do apartamentu taty, który ogląda telewizję.

-Gdzie byłaś?- Pyta i uśmiecha się. Wytykam mu język.

-Zbywałam Niall'a, a co?- Po części prawda, ale nie do końca.

-No więc... Widzę, że masz interes. O co chodzi?

-Muszę wyjechać i odpocząć. Gdyby Niall pytał, pojechałam szukać mamy.- Odpowiadam cicho.

-Myślisz, że uwierzy ? - Mój ojciec unosi brwi, a ja tylko się uśmiecham.

-Oczywiście, że tak.

-A gdzie się udasz?- Nie daje za wygraną.

-Gdzieś, gdzie odpocznę. Jeszcze nie wiem.- Mówię i nie czekając na reakcję wychodzę z apartamentu.

Taksówką dojeżdżam na lotnisko, a tam kupuję bilet do Irlandii. Cała droga mija mi bardzo szybko. Jadę do naszego rodzinnego miasteczka, a tam kwateruję się w hotelu.

Chodzę powoli po mieście i wspominam stare czasy. Kto wie, kogo tu spotkam? Wyciągam telefon z kieszeni i, nie patrząc na wyświetlacz, naciskam zieloną słuchawkę.

-Halo?- Mówię głośno.

-Angie? Gdzie jesteś?- Wzdycham.

-Niall, nie panikuj... To mało istotne, gdzie teraz jestem. Pewnie i tak dowiesz się z mediów, ale za kilka dni wylatuję, więc nie masz co tu lecieć. Poza tym, Harry mówił, że macie teraz wywiady i sesje, więc...- Tłumaczę spokojnie.

-Dlaczego wyjechałaś?- Pyta cicho. Przystaję i zamykam oczy.

-Szukać Isabel.

-Ale Angie... On mówił...- Jęczy do słuchawki, niestety ja mu przerywam.

-W dupie mam co mówił jakiś koleś napotkany na ulicy! Będę jej szukać i znajdę ją, za cenę życia i śmierci.- Nie czekając na reakcję rozłączam się i wyłączam telefon.

Będąc w kawiarni, powoli sączę pyszną Latte. Patrzę za okno i krzywię się, na deszczową pogodę. Zapada zmrok, a ja nie mam bladego pojęcia, co robić. Nie mam ochoty wracać do hotelu, a... Zaraz, zaraz. Wiem, gdzie pójdę.

Odwracam się, gdy zauważam, że jakiś paparazzi robi mi zdjęcie. I wtedy, jakby na zawołanie, do kawiarni wchodzi Josh. Pośpiesznie wychodzę z pomieszczenia i kieruję się do dzielnicy, w której kiedyś mieszkałam. Osmalony dom stoi tam, gdzie zawsze. Jest tylko jedna różnica. Dość duży, betonowy mur, a ja mam szpilki. Wzdycham i dokładnie okrążam całą budowlę. Nie ma żadnej luki...

-Myśl Angie, myśl...- Mówię na głos, nerwowo tupiąc o jezdnię. Mam mało czasu, a każdy mój ruch jest śledzony. Dlaczego nie zburzyli tego domu? Mama lub tata kazali go zostawić, to pewne. Więc skoro jest, to znaczy, że musi tam być wskazówka. Ale... Ten dom, w Londynie. Taki sam, z kartką... Nie potrafię tego zrozumieć. Szybko wracam do hotelu. Zakładam lekko zniszczone spodnie od dresu, luźną bluzę i sportowe buty. Biegnę do starego domu. Na szczęście miejsca te, nie znajdują się w dużej odległości. Wspinam się po murze, który jednak ma ponad 2,5m.

Trawa jest pożółkła, farba odchodzi od ścian, a błoto jest wszędzie. 2 okna są wybite...  Wchodzę dwoma schodkami i zdecydowanym ruchem pcham spróchniałe, drewniane drzwi. Ich kolor już nawet nie przypomina tej cudownej, odprężającej zieleni. Wchodzę do środka i uważnie przyglądam się sypiącej podłodze, osmolonym ścianom i popiele. Widać, że dawno tu nikt nie był. Idę powoli i staram się lekko stąpać. Rozglądam się po salonie i kuchni, ale kieruję się ku schodom.
Sama nie jestem pewna, czego tak dokładnie tu szukam. Wchodzę jedną stopą na pierwszy schodek, a następnie drugą. Niestety, nie jest na tyle wytrzymały, więc zarywa się, a ja z impetem lecę w tył.

Podłoga także nie wytrzymuje tak silnego uderzenia, więc zarywa się, a ja z głośnym krzykiem ląduję na betonowej podłodze w piwnicy. Chrupot kości jest prawie niesłyszalny, ze względu na mój pisk bólu.

-O nie. Nie, nie, nie, nie, nie! - Z moich oczu płyną stróżki łez. Nie mogę tego powstrzymać, ból rozdziera moją nogę od środka. Nie potrafię tego opisać. Wstaję, podtrzymując się starymi, metalowymi półkami. Ledwo dochodzę do drzwi i z całej siły je pcham, ale są zamknięte. Siadam na podłodze i zanoszę się szlochem.

Złamana noga i zamknięte drzwi? Świetnie. Po prostu cudowny dzień.

+ Przepraszam, ale nie potrafię pisać takich scen. Rozdział wyszedł krótki i beznadziejny... Nie proszę nawet o komentarze, ale jeśli takowe się pojawią... Przyjmę każdą krytykę, jak mężczyzna! Przepraszam. Ten brak weny mnie dobija... Pytania? - Zakładka pytania. Serdecznie zapraszam :)